Vamiks zoon

Sofie daagt mij uit

Onlangs postte Sofie (Rascals in Eden ) over haar angsten en hoe ze ermee omging. Ze daagde mij uit om eens te schrijven over de angsten van een Omi-to-be. Haar verhaal over de verliefdheid op haar zoon en het leeuwinnegehalte… been there, done that. Eum, dat leeuwinnengehalte is er nog steeds hoor 🙂

Omdat het internationale vrouwendag is en vele vrouwen mama of oma zijn, kroop ik net nu in mijn pen.

Ik ben al een beetje Omi, de kapoen zit nog veilig aan boord bij zijn mama. Mijn schoondochter en zoon zijn matuurder dan toen ik mama werd. Ik was 10 jaar jonger dan zij nu. Dat stelt me gerust.

Voor het gewone dagelijkse leven ben ik minder bang dan toen ik zelf mama werd. Je weet nu dat kids wel groot geraken. Ik ben ook niet bang om te babysitten, als grootouder mag je je lekker helemaal verliezen in het plezier maken met je kleinkind. Daar kijk ik naar uit.

Mijn angst, echt grootste angst is als the kid gaat slapen als hij komt logeren. Ik weet nu al dat ik tientallen keren op kousenvoeten zal gaan kijken of hij wel goed slaapt en rustig ademt. Dat had ik al bij mijn eigen zoon toen die nog baby was.

Oh ja, ik heb er nog zo'n paar: Schoondochter reist graag… je wil niet weten hoe onrustig ik was toen ze met een vriendin in Columbia aan het rondtrekken was. Daar is veel geweld en vooral drugs volgens National Geographic. En dan vertelde ze me doodleuk dat ze met hun kindje zeker graag nog wereldreizen wil maken.

Wat als …. En je zit zo ver van huis?

Of nog zo eentje: Zoonlief heeft een zware moto en draagt hier zwarte kledij op. Ik ben geen fan van moto's, veel te gevaarlijk en dan zo onzichtbaar in het donker. Eerlijk, kan jij in het donker in de file een moto goed onderscheiden? Zeker als die zo tussen de rijvakken beginnen te zigzaggen? It freaks me out.

Wat als papa een ongeval krijgt en dat bloeike van een kind blijft met mama alleen achter?

En wat als ze scheiden? Ik voelde me zelf zo schuldig tegenover mijn zoon en die scheiding was echt kiezen tussen cholera en de pest.

Ik prijs me gelukkig dat ik nu al wat ouder ben. We leven nu, je moet niet bang zijn voor dingen waar je niet eens van weet dat ze zich gaan voordoen. En als ik dan toch eens de creeps krijg, ga ik extra aandacht geven aan 'ademen ademen ademen'. En zo heb ik nog wel wat opties om met die angsten om te gaan.

Wat als onze zoon en schoondochter lang en gelukkig leven en samen oud worden, geweldig geëngageerde kinderen hebben die gewoon dol zijn op al hun grootouders en verzot zijn op het leven? Dat is mijn innigste wens voor hen allemaal.

Ik volg Sofie als ze zegt dat angst en geluk vaak dicht bij elkaar liggen. Omdat geluk zo fragiel kan zijn. Ik ben dankbaar dat ik gelukkig zijn mag ervaren. Het is een gewoonte om elke avond even stil te staan en die geluksmomentjes op te schrijven. Die zijn er echt elke dag als je goed kijkt. Dat helpt om de volgende dag verder te stappen op je levenscamino, al is het maar 1 stap per dag.

Foto: zoonlief, 48u oud

Enter your text here...

>